Recensie in de Wassenaarse krant van 29 november 2011
Brunwin de Jong schreef hem. Hij begint zo:
In een bijna geheel gevulde Messiaskerk heeft zondagmiddag het ‘Van Wassenaer Orkest gevierd met een prachtig concert, onder leiding van de vaste dirigent Benjamin Boers, zijn 25-jarig bestaan gevierd.
Zeer groot was de belangstelling, en die bleek geheel terecht: want de verschillende onderdelen van het programma waren erg de moeite waard.
Lees de volledige recensie met de tekening van Addi Kubbinga Kwakkelstein in het te donwloaden bestand in de rechterkolom.
Recensie in de Wassenaarder van 7 december2011
Lyke Burger nam de recensie in de Wassenaarder van 7 december voor haar rekening met de haar kenmerkende enthousiaste en toch ook mild kritische toon. Hieronder volgt haar recensie:
Een groots concert van het Van Wassenaer Orkest
Op zondagmiddag 27 november stroomt de Messiaskerk vol. De zon is net doorgebroken en schijnt feestelijk door de prachtige glas-in-lood ramen van de kerk. Bij het verglijden van de tijd worden daarbij de licht- en kleurinval steeds verrassend anders, een vondst van ontwerper Jan Meine Jansen. De banken en stoelen vullen zich tot er echt niemand meer bij kan en zonder problemen worden staanplaatsen ingenomen. Het Van Wassenaer Orkest bestaat 25 jaar, en dat wordt natuurlijk door middel van een concert gevierd. Er is een mooi en ook ambitieus programma uitgezocht. Met aanvulling van een paar oud-leden en enige versterking zoals bij de koperblazers, zit er een groot symfonieorkest op het podium.
Als eerste horen we Händels Water Music in een bewerking voor romantisch symfonieorkest van Sir Hamilton Harty uit 1920. Daardoor hoeft geen van de instrumentalisten aan de kant te zitten bij de uitvoering van dit feestelijke stuk. Zeker bij een jubileum wil je dat ieder haar of zijn stem kan laten klinken! Men is heel geconcentreerd en alert, het koper schettert vrolijk, de houtblazerssectie speelt bescheiden en muzikaal en is mooi op elkaar afgestemd, de lage strijkers leggen een tapijt van pizzicatinootjes en dirigent Benjamin Boers zorgt met de voor hem zo kenmerkende brede armbewegingen voor een rustig voortschrijdend Andante espressivo.
Hoogtepunt van de middag is het vioolconcert van Max Bruch, met als solist Pieter van Loenen, nog maar 18 jaar oud. Wat een verrassing is dat en wat fijn om daar bij te zijn. Pieter, 2e jaars conservatoriumstudent en leerling van Vera Beths, houdt de toehoorders het hele concert door in zijn ban. Het is een spannende muzikale dialoog die Pieter en het orkest met elkaar voeren. Nu eens is dat gesprek heftig, dan weer kalm, tot ineens de stemmen weer oplaaien. En soms is men tegelijkertijd aan het woord. De toon van Pieter is stralend in de hoogte en vol en krachtig in de lagere registers. Hij bespeelt een Sardini-viool uit 1738 en dat helpt natuurlijk, maar je moet heel erg goed spelen om alle mogelijkheden en klankkleuren van een dergelijk instrument ten volle te benutten. Pieter en deze viool vormen een prima koppel. Ook de balans tussen dit best grote symfonieorkest en die ene solerende viool is goed. Pieter inspireert het orkest, speelt duidelijk ‘samen met’. Zijn lichaamshouding geeft dat ook aan, evenals het plezier dat hij uitstraalt als hij de muziek hoort waarop hij weer mag reageren of een nieuwe these te berde brengen. Het orkest is geweldig goed op dreef, bekwaam aangestuurd door de dirigent.
Na de pauze is de eer aan graaf Wilhelm Unico van Wassenaer, de componist waaraan het orkest zijn naam ontleend heeft. Dat past natuurlijk bij het jubileum en bovendien zijn de Concerti Armonici, zes strijkconcertjes die van hem bekend zijn, stuk voor stuk barokke juweeltjes. In kleine bezetting speelt men nummer vier uit deze reeks. Helaas niet helemaal zuiver, maar dat is de strijkers die deze middag een zeer zwaar programma moeten spelen, vergeven. En in de programmering van deze middag vormt het een mooi rustpunt.
Want daarna gaat het weer los! Het getuigt van durf dat men een symfonie van Mendelssohn heeft gekozen, geen sinecure voor een amateurorkest. Zijn vijfde symfonie, die de bijnaam kreeg van Reformatie, omdat Mendelssohn hiermee de stichting van de Lutherse Kerk wilde vieren, wordt bijzonder goed uitgevoerd. Men hoort dit werk niet zo vaak, dus ook daarmee wordt het publiek verrast.
Het Van Wassenaer Orkest heeft een hele reeks van mooie uitvoeringen op zijn naam staan. Deze middag van het 25-jarig jubileum mag als “topper” de annalen ingaan. Het orkest zit duidelijk in een stijgende lijn.
Vaak is het zo, dat mensen die enthousiast een creatieve hobby uitoefenen, ook nog andere interessante en niet verwachte vaardigheden hebben. Dat blijkt als het publiek na afloop in de hal van de kerk onder het genot van een drankje om zich heenkijkt. Een keur van artistieke producten is daar te zien, allemaal gemaakt door orkestleden. Er hangen tekeningen en schilderijen aan de wand, er zijn foto’s te zien en in een vitrine is beschilderd houtwerk uitgestald. Het is een middag geweest waarop oor en oog gestreeld werden!